Head Image
Head Image
முகப்பு கவிதை சிறுகதை கட்டுரை மதிப்புரை தொடர்புக்கு
Select Issue



முட்களில் பூக்கும் மலர்கள்
 
கவிப்பித்தன்
அவசரத்திற்கு வராத பேருந்துளை வசைபாடியபடி பயணிகள் காத்திருந்த முத்துக்கடை பேருந்து நிறுத்ததுக்கு குமார் வந்து சேர்ந்தபோது பகல் இரண்டு மணி, கடைகாரத்தைப் பார்த்தபடி அவன் சுமார் அரைமணி நேரத்தை ஒட்டியபோது அந்தத் தனியார் பேருந்து தலை காட்டியது.
அது தூரத்தில் தெரியும்போதே கவசம் தரித்து போருக்குப்போகும் எத்தனிப்பில் நின்றனர் பயணிகள், பிதூங்கிக் கொண்டு வந்து நின்ற பேருந்திலிருந்து நான்கு பேர் இறங்க, பத்துக்கும் மேற்பட்டோர் திட்டிக்கொண்டும், திட்டு வாங்கிக் கொண்டும் முட்டி மோதி எதிர் நீச்சல் போடும் மீனகளைப் போல ஏறினர்.
படியில் நுழைந்து உள்ளே போவதற்குள் குமாருக்கு வாழ்க்கையே கசந்து விட்டது.
மூச்சைப் பிடித்துக்கொண்டு ஊர்பெயர்களைக் கூவிய செக்கிங், காது  கிழிய தொடந்து  விசிலை ஊதிக்கொண்டிருந்தார். பேருந்து நகர விசில் ஊதுவதைவிட நகராமல் இருக்கவே அதிகமாக ஊதினார்.
அப்போது ஒரு அரசுப்பேருந்து தயங்கித் தயங்கி சற்று  தூரத்தில் வருவது தெரிந்தது. அதில் கூட்டம் குறைவாகத்தான் இருந்தது . அது பார்வையில் பட்டதுமே, இந்தத் தனியார் பேருந்தின் ஒட்டுநர் ஒருப்பானை விட்டு விட்டு ஒருத்தார். அது சங்கேத மொழிபோல ஒருத்தது.
அரசுப்பேருந்தைப் பார்த்த சில பயணிகள் இந்தப் பேருந்தி-ருந்து கீழே இறங்கினர். மெதுவாக வந்த அரசுப்பேருந்து, நிறுத்தத்தை நெருங்கியதும் வேகமெடுத்து நிற்காமலே நிறுத்தத்தைக் கடந்த சென்றது. சிலர் அதன் பின்னாலேயே ஓடி, முடியாமல் திட்டிகொண்டு திரும்பி வந்து இந்தப் பேருந்திலேயே ஏறினார்.
இப்போது செக்கிங் வேகமாய் விசிலடிக்க, அவசரகதியில் கிளம்பியது தனியார் பேருந்து. சற்று தூரத்தில் நின்று பயணிகளை இறக்கிக்கொண்டிருந்த அரசுபேருந்தைக் கண்டதும், ஒ-ப்பானை மீண்டும் சங்கேதமாக ஒ-த்துக்கொண்டே அதைக் கடந்து வேகமெடுத்தது.
முட்டி, மோதி சற்று உள்ளே நுழைந்து நின்றான் குமார். கூட்டம் நெருக்கியது. அவன் கழுத்துக்குப்பக்கத்தில் வேறு யாரோ ஒருவரின் தலை  இருந்தது. இவன் தலை வேறு எங்கோ இருந்த்து. இவன் தலை வேறு எங்கோ இருந்தது. இவன் தலை வேறு எங்கோ இருந்தது. கால்களும் கைகளும் எது எவருடையது என்று கண்டறிய முடியாதபடி இரண்டறக்கலந்து நின்றிருந்தனர் பயணிகள். இத்தனை நெரிச-லும் ஆண்களோடு ஒட்டியும், ஒட்டாமலும், பட்டும் படாமலும் நிற்க முயன்று, தோற்று சிடுசிடுத்துக் கொண்டிருந்தனர் பெண்கள்.
பேருந்து பயணத்தைப் போன்றதொரு கொடுமை வேறு இல்லை என்று நினைப்பவன் குமார். அதுவும் அக்கினி வ்ந்யில் தீயாய் கருக்குகிற இந்த மதிய வேளையில் ஒரு தனியார் பேருந்தில் பயணம் செயவதை விட, செத்துப்போகச் சொன்னால்கூட சந்தோசமாக தயார் என்பான்.
இண்டு இடுக்குகளில் புகுந்து செல்லும் தண்ணீரைப்போல வெகு லாவகமாய் நுழைந்து, சர்வ சாதாரணமாகப் பயணிகளிடம் பணம் வாங்கி, சிகரெட் அட்டையில் கோடுகளாகக் கிழித்துக் கொண்டிருந்தார் நடத்துனர். பயணச் சீட்டுப்புத்தகம் கையி-ருந்தும் அவர் அதில் எமுதவில்லை. பயணச் சீட்டுப் பற்றி கவலைப் படவில்லை.
பேருந்து மிதமான வேகத்தில் போய்க் கொண்டிருந்தது. வெய்யில் சூட்டோடு உடல்களின் சூடும் சேர்ந்து கொள்ள, மெனியெங்கும் தகித்தது குமாருக்கு. வியர்வையால் சட்டை நனைந்தது. அருகில் நின்றிருந்த நான்கைந்து பேரின் வியார்வையும் இவன் சட்டையில் நனைய, நாற்றம் குடலைப் பிசைந்தது.
இடது முழங்கையில் அரித்தது குமாருக்கு. வலது கையை நெரிச--ருந்து இழத்து, கைகளுக்கிடையில் நுழைத்து, தேடிச் சொரிந்தான். சொரியச் சொரிய நமைச்சல் அடங்கவேயில்லை. வேகனாய் சொரிந்தான். பக்கத்தி-ருந்தவர் நெளிந்தபடி இவனை வினோதமாய்ப் பார்த்தார். இவன் தொடர்ந்து சொரிய, இவனை எரிச்சலோரு முறைத்தார். இவனுக்கு திக்கென்றது. இவ்வளவு நேரம் அவருடைய கையை சொரிந்து கொண்டிருந்ததை அறிந்து இவனுக்கு தர்ம சங்கடமாகிவிட்டது.
இருக்கைகளில் உட்கார்ந்து கொண்டிருந்தவர்களை நின்று கொண்டிருப்பவர்கள் பொறாமையோடு பார்த்தனர்.அவர்களின்மீது ஆத்திரமாக வந்தது நிற்பவர்களுகு.
அடுத்த நிறுத்தத்தில் மேலும் பலர் ஏறினார். தத்தளித்தக்கூட்டத்தோடு அவர்களும் இரண்டறக்கலந்தனர். இந்தப் பேருந்து பயணிகளை ஏற்றிக்கொண்ரு அங்கிருந்து கிளம்பியபோது பேருந்து நிறுத்தமே கா-யானது. அப்போது பின்னால் துரத்தில் அந்த அரசுபேருந்து மெதுவாக வருவது இந்தப் பேருந்தில் பின்புறக் கண்ணாடியில் தெரிந்தது.
தனியார் பேருந்துகள் பயணிகளை ஏற்றிக்கொண்டு கிளம்பியபின், பின்னாலேயே வால் பிடித்தபடி அரசுப்பேருந்துகள் வருவது திட்டமிட்டே நடப்பதாக குமார் நினைத்தான்.
தினமும் மாலையில்தான் வீடு திரும்புவான் குமார்.அந்த மாலை நேர நெரிசல் தனி நரகம்.இன்று அலுவலக வேலையாய் இரண்டு மணிக்கே கிளம்பினான்.கிளை அலுவலகம் போய்விட்டு, மாலை அப்படியே வீடு திரும்ப வேண்டும்.
கையிலிருந்த பை, அதிலிருந்த காலை டிபன் பாக்ஸ், தண்ணீர் பாட்டில், சில அலுவலக புத்தகங்கள் கையை கீழே இழுத்தது.உட்கார்ந்திருப்பவர்களிடம் பையைக் கொடுக்கத் தயக்கமாக இருந்தது.
இவன் எப்போதுமே தனது பையை யாரிடமும் தரமாட்டான்.அதைக்கொடுக்கும்போது அவர்களிடம் வழிய வேண்டும்.வாங்கும்போது அதைவிடப் பெரிதாக வழிய வேண்டும்.சிலர் முகம் சுளிக்கலாம்.எனவே இவனே சுமந்துகொண்டு நிற்பான்.
ஆனால் சில இளைஞர்களும், மாணவர்களும் தங்கள் பைகளை பேருந்தில் ஏறிய உடனேயோ அல்லது ஏறும் முன்பே சன்னல் வழியாகவோ உட்கார்ந்திருப்பவர்களிடம் திணித்து விடுகிறார்கள்.
சில இளைஞர்கள் உட்கார்ந்திருப்பவர்களின் மடியில் பையை அல்லது புத்தகத்தை வீசுவதும் உண்டு.ஒரு நன்றி கூட சொல்லாமல் இறங்கும்போது பிடுங்கிக் கொண்டு போவார்கள்.அங்கே ஒரு மேசை இருப்பதுபோல உட்கார்ந்திருப்பவர்களை நினைத்துக் கொள்வார்களோ என்னவோ. அப்படியான நேரங்களில் குமாருக்கு ஆத்திரம் பொங்கும்.”ஒரு வார்த்தை கேட்கக்கூட நாகரிகம் தெரியாத இதுங்களெல்லாம் வாழ்க்கையில் என்னத்தைக் கிழிக்கப் போகுதோ? இவர்களின் பாரத்தைச் சுமக்க நமக்கென்ன தலையெழுத்தா” என சுர்ரென்று கோபம் பற்றிக்கொள்ளும். அடக்கிக்கொள்ள சிரமப்படுவான்.
திடீரென்று முகத்தில் அரித்தது. சொரியலாம் என நினைத்து அந்த நினைப்பை கைவிட்டான்.அருகில் நின்றிருந்த நடுத்தர மனிதரின் முழங்கை இவன் முகத்தில் இடித்துக் கொண்டிருந்தது.திரும்பினால் பின்னால் நிற்பவரின் தலை முட்டியது.
சற்று உள் ஒடுங்கி இருக்கைக் கம்பியின்மீது சாய்ந்து நின்றான்.உட்கார்ந்திருப்பவர் நிமிர்ந்து இவனை முறைத்தார்.கொஞ்சம் இடுப்பை இழுத்தான்.முடியவில்லை.அங்கே கொஞ்சம் இடமிருந்தால் அங்கேயும் இன்னொருத்தரை சொறுகி விட்டிருப்பார் நடத்துனர்.
பனியன், சட்டை எல்லாம் நனைத்து முகம், கை கால்களில் வழிந்தது வியர்வை. உடம்பெல்லாம் எரிந்தது.எவரவரின் வியர்வையோ இவன் உடம்பில் மணக்க, இவன் வியர்வை என்று தனியாக இல்லாமல் போனது.
என் கணவரின் வியர்வை வாசனை என்று மனைவியோ, எங்க அப்பாவின் வாசனை என்று குழந்தைகளோ இப்போதெல்லாம் தனித்து அடையாளம் காணமுடியாமல் போய்விடும் என்று நினைத்தான்.
கூரை பற்றியெரியும்போது எவனோ எதுக்கோ கொள்ளிக்கட்டை கேட்ட மாதிரி, சுண்ணாம்புக்குழிக்குள் மாட்டிக்கொண்டது போல வேகும்போது, வியர்வை வாசனைப்பற்றிய இந்த ஆராய்ச்சி ரொம்ப அவசியமோ என நினைத்துக் கொண்டான்.
யாரையாவது தண்டிக்க வேண்டும் என்று நினைத்தால், இந்த அக்கினி வெய்யில், நெரிசல் மிகுந்த பேருந்தில் நிற்கவைத்து, ஒரு நாளெல்லாம் பயணிக்க வைத்தாலே போதும் என்று தோன்றியது.
பேருந்துக்குள் பார்வையைத் துழாவினான்.இவனது தாத்தா செம்மறி ஆட்டு மந்தைகளை பட்டியில் அடைத்து வைத்திருப்பது நினைவுக்கு வந்தது.எவர் முகத்திலும் மலர்ச்சி இல்லை.வாழ்க்கை கிடைத்தற்கரியது என்பார்களே, அப்படியான வாழ்க்கை கையிருக்கிறது என்கிற மகிழ்ச்சி இல்லை.
நாமெல்லாம் பாவப்பட்டவர்களா? என்ன பாவம் செய்ததற்கான தண்டனையை இப்படி அனுபவிக்கிறோமோ என்று நினைத்தான் குமார்.குளு குளு காரிலும், ரயிலிலும், விமானத்திலும் பயணம் செய்பவர்கள் புண்ணியம் செய்திருக்க வேண்டும்.அவர்களுக்கு இந்த வேதனையெல்லாம் தெரியாது.
ஆனால் குளு குளு பயணவாசிகள் எல்லோருமே புண்ணியம் செய்தவர்கள்தானா?உண்மையில் பாவம் செய்பவர்கள் அவர்களாகத்தானே இருக்கும்.கோடிக்கணக்கான மக்களை இப்படி சாகடித்து, ஏமாற்றித்தானே அவர்கள் சுகங்களை அனுபவிக்கிறார்கள்.அந்த சுகம் இந்த வேதனைகளின் நீட்சித்தானே? என்று குமார் மனம் தத்துவம் பேசியது.
“செக்குல சிக்கின தேங்காய்த்துண்டு மாதிரி” நசுக்கும்போதுகூட உனக்கு தத்துவம் கேட்குதாட” என உள்ளுக்குள் முனகினான் குமார்.
இவனுக்குப் பக்கத்து இருக்கையில் உட்கார்ந்திருந்தவர் எழுந்தார்.ஏறக்குறைய பாதி இருக்கையில் சரிந்து நின்றிருந்தவன் அப்படியே மேலும் சரிந்து அந்த இருக்கையில் அமர்ந்தான்.வாழ்க்கையில் எதையோ சாதித்துவிட்டதைப் போல சந்தோசப்பட்டான்.
போகப்போக கூட்டம் ஏறிக்கொண்டே இருந்தது.ஏரியாக இருந்தாலும் கூட நிரம்பிவிட்டால், கூடுதலாக வரும் நீரை வழிய விட்டுவிடும்.ஆனால் இந்த தனியார் பேருந்துகளில் மட்டும் எவ்வளவு கூட்டம் வந்தாலும் ஏற்றி அடைத்துக் கொள்கிறார்கள்."இடமில்லை, ஏறாதே" என்கிற தகாத வார்த்தையை மட்டும் அத ஊழியர்கள் சொல்லவே மாட்டார்கள்.அந்த நடத்துனரையும், செக்கிங்கையும் ஓங்கி ஒங்கி கன்னத்தில் அறையலாமா என்று ஆத்திரம் வந்தது குமாருக்கு.
கூட்டத்தால் நெட்டித் தள்ளப்பட்டு, நடுத்தர வயதுப்பெண் ஒருத்தி இவனை ஒட்டியபடி வந்து நின்றாள்.கூட்டம் நெருக்க, இவன் மீது சாய, இவனைப் பார்த்து சங்கடப்பட்டாள்.இவன் சற்று ஒடுங்கி உட்கார்ந்திருந்தான்.
"நவுருங்க, உள்ள தள்ளிப்போங்க" என்று கத்திக்கொண்டிருந்தார் செக்கிங், மேலும் கூட்டம் ஏறியபோது, உள்ளே நுழைந்து சிடுசிடுத்தபடி எல்லோரையும் தள்ளித்தள்ளி நெருக்கி நிற்க வைத்தார்.
குமாரைக் கால்களை விரித்து உட்காரச் சொன்ன செக்கிங், இவனது கால்களுக்கும், முன் இருக்கைக்கும் இடையிலிருந்த இடைவெளியில் இவனருகே நின்றிருந்த பெண்ணை நுழைந்து நிற்கச் சொன்னார்.அவள் தயங்கினாள்.
"இங்க நின்னினா நசுக்கிடுவாங்க...இப்படி சீட்டு சந்துல அலுக்கா நின்னுங்க" என்று அவர் கத்த, தயங்கியபடியே குமாரின் கால்களுக்கிடையில் நுழைந்து நின்றாள் அந்தப்பெண்.இவனது தொடையிடுக்கில் ஒரு பெண் நிற்பது இவனுக்கு சங்கடமாக இருந்தது.முன் இருக்கைகளிலும் இதேபோன்று ஆண்களின் கால்களுக்கிடையில் பெண்களும், பெண்களின் கால்களுக்கிடையில் ஆண்களுமாக கலந்து நிற்க, வெகு இயல்பாகப் போய்கொண்டிருந்தது பேருந்து.இவனால் கால்களை அசைக்கக்கூட முடியவில்லை.இவனுக்கு ஆத்திரமாக இருந்தாலும், இப்படியான பயணங்களில் அல்லல்படும் பெண்களை நினைக்க பாவமாக இருந்தது.
அடுத்த நிறுத்தத்தில் பேருந்தின் கூரைமீது திபுதிபுவென காலடிச்சத்தங்கள் கேட்டன.
உள்ளே காற்றுக்கூட நுழையமுடியாத அளவு கூட்டம் நெருக்குகிற நேரங்களில் பேருந்தின் கூரைமீது பயணிகளை ஏற்றிக்க்கொள்வார்கள்.வழியில் குறுக்கிடும் தொடர்வண்டிப் பாலம் தாழ்வாக இருப்பதால், வழக்கமாகச் செல்பவர்கள் அந்தப் பாலம் வரும்போது படுத்துக்கொள்வார்கள்.
போன மாதம் ஒரு நாள் கூரை மீது பயணம் செய்த கல்லூரி மாணவன் ஏதோ ஞாபகத்தில் படுக்காமல் உட்கார்ந்திருக்க, உடனிருந்தவர்கள் கத்தி எச்சரிப்பதற்குள் பாலத்தில் மோதி, தலை மட்டும் தனியாக சாலையின் விழுந்தது.அன்றிலிருந்து காவல்துறையினர் கெடுபிடி செய்தனர். இதற்காக கூடுதலாக தண்டம் அழவேண்டி உள்ளதை பேருந்து ஊழியர்கள் பயணிகளிடம் கத்தித் தீர்த்தனர். 
அடுத்த கால் மணிநேர பயணத்திற்குப்பின் குமாருக்கு அருகே சன்னலோரம் உட்கார்ந்திருந்தவர் எழ, இவன் சன்னலோரம் நகர்ந்து உட்கார்ந்தான். அடுத்த சாதனை செய்துவிட்ட மகிழ்ச்சி. இவன் கால்களுக்கிடையில் நின்றிருந்த பெண் இவனுக்குப் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டாள்.
இவன் சன்னலோரம் நன்கு நகர்ந்து உட்கார்ந்து மூச்சை ஆழமாக இழுத்தான். அனல் காற்றில் உடல் தகித்தது. சட்டையின் மே-ரெண்டு பட்டனை கழற்றி விட்டான். சன்னல் கண்ணாடியை சிரமப்பட்டு பின்னுக்குத் தள்ளினார். அடுத்த நொடியே பின் இருக்கையிலிருந்தவர் கண்ணாடியை முன்னோக்கித் தள்ளினார். திரும்பிப் பார்த்தான். இவனை எதிரியைப் போல முறைத்துக் கொண்டிருந்தார் அவர். சட்டென்று திரும்பிக் கொண்டான்.
ஏற்கனவே காற்று வராத ஊர். அக்கினி வெயில் வேறு. இதில் சன்னல்களில் தள்ளு கண்ணாடிகளைப் போட்டு பேருந்துகளை வடிவமைக்கிற புத்திசா-களை நிற்க வைத்து காரித்துப்ப வேண்டும்  என்கிற அளவு ஆத்திரம் வந்தது இவனுக்கு.
மேல்நாட்டுக்காரனைப் பார்த்து குட்டிச் சுவராய்ப் போன முட்டாள்கள் நாம் என்பதற்கு இது இன்னொரு உதாரணமோ?
சதா மழையும், பனியும் பொழிகிற நாடுகளில் மழைச்சாரல் நனையாமல் வெளியில் வேடிக்கைப்பார்க்க, இயற்கையை ரசிக்க பேருந்துகளில் கண்ணாடி சன்னல்களை பொருத்தினார்கள்.
சதா வெய்யிலும், புழுக்கமும் இருந்து தொலைக்கிறது. இந்த நாட்டிற்கு அதைக் காப்பி அடித்து, மக்களை சாகடிக்கிற இந்த  அறிவாளிகளை நினைக்க நினைக்க இவனுக்கு எரிச்சல் பன்மடங்கு கூடியது. கையாலேயே ஓங்கிக்குத்தி கண்ணாடியை உடைத்து விடலாமா என நினைத்தான். ஆனால் அப்படி உடைத்தால் சும்மா விடுவார்களா? பயணிகளே கூட இவனுக்கு ஆதரவாக பேசுவார்களா என்பது சந்தேகம்தான்.
தலை எழுத்தே என நினைத்தபடி, சன்னலோரம் இருந்த சாண் இடைவெளியில் எட்டி முகத்தை வைத்தான்.அனல் காற்று முகத்தில் மோதியது.அது இன்னும் கொடுமையாக இருந்தது.
குமாருக்குப் பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்த பெண் அசௌகரியமாக முகத்தை வைத்துக்கொண்டிருந்தாள்.இரண்டு மூன்று முறை இவன் முகத்தை நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.இவனுக்கு சங்கடமாக இருந்தது.
அவளுக்கு வயது முப்பத்தைந்திலிருந்து நாற்பதுக்குள்தான் இருக்கும்.படித்தவள் மாதிரிதான் இருந்தாள்.முகம் வாட்டமாக இருந்தது.உடம்பு சரியில்லையோ என நினைத்துக்கொண்டான்.
அடுத்த நிறுத்தத்தில் நின்று பேருந்து கிளம்பியபோது, இவனையும், இவன் பையையும் மாறிமாறிப் பார்த்தவள், "சார்" என்றாள்.திரும்பி அவளைப் பார்த்தான்.
"குடிக்கத் தண்ணியிருந்தா கொஞ்சம் குடுங்க சார்...நாக்குவறளுது" என்றாள்.
“தண்ணீ இல்லீங்களே.." என்றான் குமார்.
அவள் முகம் மேலும் வாடிப்போனது.இவன் வழக்கமாக பையில் தண்ணீர் வைத்திருப்பான்.இன்று காலியாகிவிட்டது.
பொதுவாகவே பெண்கள் இப்படி தெரியாத யாரிடமும் தண்ணீர் கேட்டுவிட மாட்டார்கள்.பாவம் இந்தப் பெண்ணுக்கு நாக்கு வறண்டு, சமாளிக்க முடியாத அளவுக்கு தாகமாக இருக்கலாம் என்று நினைத்து வருத்தப்பட்டான்.
ஏமாற்றத்தோடு எச்சிலை கூட்டி விழுங்கினாள்.பேருந்தில் இவன்கூட யாரிடமும் தண்ணீர் கேட்பதில்லை.பணம் கொடுத்து வாங்கும் இஎதக் காலத்தில் யாரிடம் சும்மா தண்ணீர் கேட்டு விட முடியும்?
பதிமூனு ரூபாய் பாட்டில் தண்ணீரை யார்தான் மனம் உவந்து கொடுத்து விடுவார்கள்?வீட்டுத் தண்ணீராக இருந்தால் சிலர் கொடுப்பார்கள்.ஆனால் எந்தத் தண்ணீர் என்று எப்படித் தெரியும்? யாரேனும் கேட்டுவிட்டால் இல்லை என்று சொல்பவர்களைக்கூட இவன் பார்த்திருக்கிறான்.
“தவித்த வாய்க்குத் தண்ணீர்” என்பதெல்லாம் இப்போது நடைமுறைக்கு ஒவ்வாத வழக்குகளாக மாறிவிட்டன.எனவே யாரிடமாவது கேட்டு, தண்ணீர் வாங்கி அந்தப் பெண்ணுக்குத் தரவும் இவனுக்கு தைரியம் வரவில்லை.
"வழக்கமா தண்ணி வெச்சிருப்பேங்க.. இன்னிக்கு காலி ஆயிருச்சி" என்றான் அந்தப் பெண்ணிடம்.
"பரவால்லங்க" என்றாள் அவள்.
நகரத்து பேருந்து நிறுத்தங்களில் தண்ணீர் பொட்டலங்களை, பேருந்திலேயே ஏறி விற்கிறார்கள்.அது எத்தனை மோசமான தண்ணீராக இருந்தாலும், பயணத்தில் தவிப்பவர்களுக்கு அது தேவாமிர்தம்தான்.
ஆனால் இந்தப் பேருந்து கிராமங்களின் வழியாகச் செல்வதால் எந்த நிறுத்தத்திலும் தண்ணீர் விற்கவில்லை.
அடுத்து இவன் இறங்க வேண்டிய நிறுத்தம்.அங்கும் பேருந்தில் ஏறி யாரும் தண்ணீர் விற்கவில்லை.அப்படி விற்றாலாவது இவள் வாங்கிக் கொள்வாள்.பாவம் இந்தப்பெண் என்று நினைத்தவாறு எழுந்து, சிரமப்பட்டு படியை நோக்கி நகர்ந்தான்.
நின்றிருந்தவர்கள் இவனைப் பிடித்துத் தள்ளினர்.தூக்கி வீசாத குறையாக இவனைக் கீழே துப்பியது பேருந்து.இறங்கி, ஆழ்ந்து மூச்சுவிட்டவன், பரபரவென்று சற்று தூரத்தில் இருந்த கடைக்கு ஓடினான்.சில்லரை கொடுத்து இரண்டு தண்ணீர்ப் பொட்டலங்களை வாங்கிக்கொண்டு பேருந்தை நோக்கி ஓடி வந்தான்.
இப்போது ஜன்னலருகே அமர்ந்திருந்தாள் அந்தப் பெண். பேருந்து கிளம்பும் மும்முரத்தில் இருந்தது.ஜன்னல் வழியாக அந்தப் பெண்ணிடம் தண்ணீர் பொட்டலங்களை நீட்டினான்.
திகைத்துப்போன அவள், ஒரு கணம் தயங்கி, அடுத்த நொடி சட்டென்று கைகளை வெளியே நீட்டி பொட்டலங்களை வாங்கிக் கொண்டாள்.
"ரொம்ப நன்றிங்க" என்றவள், அரக்கப்பரக்க தனது கைப்பையைத் திறந்து சில்லரையைத் தேடினாள்.அதற்குள் பேருந்து நகரத் தொடங்க, "பரவால்லங்க... காசெல்லாம் வேணாம்.ரெண்டு ரூபாயில என்ன ஆயிடபோவுது" என்றான்.
பேருந்து வேகம் எடுக்க, சன்னலில் தலையை நீட்டி, ரொம்ப நன்றிங்க... என்று கத்தினாள்.அவள் கண்களில் ஒரு நெகிழ்ச்சி தெரிந்தது.
அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை, குடியாத்தம் பேருந்து நிறுத்தத்தில் நின்று கொண்டிருந்தான் குமார்.அங்குள்ள ஒரு நண்பர் வீட்டுக்கு காலையில் வந்தவன்.மதிய உணவு முடிந்து, கிளம்பி பேருந்து நிலையம் வருவதற்குள் மாலை நான்கு மணி ஆகிவிட்டது.
காஞ்சிபுரம் செல்ல வேண்டும்.வேலூர் பேருந்துக்காக காத்திருந்தான்.அருகில் பேரணாம்பட்டு பேருந்து ஒன்று உறுமிக்கொண்டிருந்தது.அதில் கூட்டம் நிறைந்திருந்தது.
அதன் பின்னிருக்கையில் உட்கார்ந்திருந்த ஒரு பெண் இவனைப் பார்த்து புன்னகை செய்தாள்.அதைப் பார்த்ததும் விழித்தான்.
"சார்...என்னத் தெரிலியா" என்றாள் சத்தமாக.
பார்த்த ஞாபகம் இல்லை.இவன் யோசனையிலிருக்கும்போதே, பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்த ஆணிடம் இவனைக்காட்டி என்னவோ சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள்.இவனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.
அந்தப் பெண்ணும், ஆணும் பேருந்திலிருந்து இறங்கி இவனிடம் வந்தனர்."சார் என்னத் தெரிலியா? ஆறு மாசத்துக்கு முன்னால, பஸ்ல எனக்கு தண்ணீர் பொட்டலம் வாங்கிக் கொடுத்தீங்களே" என்றாள்.
சட்டென்று மலர்ந்தான் குமார்.
"அட்டா... ஆமா... எனக்கு முகம் சரியா ஞாபகமில்ல...அதான் யோசிச்சேன்" என்றான்.
"ரொம்ப நன்றி சார்.ரெண்டு ரூபா தண்ணீதான்னாலும், அன்னைக்கு அது ரொம்ப பெரிய உதவி சார்.நான் எங்க வீட்டுல இத அடிக்கடி சொல்வேன்.இவரு எங்க வூட்டுக்காரரு என்றாள்.
சட்டென்று மனசு ஈரமாகிப் போனது குமாருக்கு. “பணத்தால எதையதையோ வாங்க முடியும்னு சொல்றாங்க.அது உண்மையோ, இல்லையோ, அன்னல் இரண்டு ரூபாயில் ஒரு குடும்பத்தோட அன்பையே வாங்கிட்டமே” என்று நினைத்ததும் அவன் மனசுக்குள் ஒரு நதி பொங்கி நுரைத்து, ஓடியது.

 
 
Related News
  
 

உங்கள் பெயர் *
  தமிழில் தட்டச்சு செய்ய
உங்கள் கருத்துக்கள் *
மின்னஞ்சல் முகவரி *

 

Comments
 
 
 
Head Image
முகப்பு கவிதை சிறுகதை கட்டுரை மதிப்புரை தொடர்புக்கு

 Copyright  2009 All Rights Reserved by  www.internationaltamilology.com

Designed and Hosted by Info World